Η κυβερνητική ρητορική περί δήθεν ευαισθησίας απέναντι στην ψηφιακή βία και τις λασπολογίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φαίνεται να διαψεύδεται πανηγυρικά από την πραγματικότητα. Η περίπτωση της Άννας Κούρτοβικ, η οποία υπέστη σωρεία επιθέσεων που στόχευαν στην «δολοφονία» του χαρακτήρα της, αναδεικνύει με τον πιο ωμό τρόπο την υποκρισία και την αδράνεια του Μεγάρου Μαξίμου. Αναρωτιέται κανείς, γιατί η «ευαίσθητη» κυβέρνηση επέλεξε να παραμείνει απροστάτευτη απέναντι σε αυτούς τους ανώνυμους θύτες; Η απουσία παρέμβασης, η σιωπή απέναντι σε επιθέσεις που αγγίζουν την προσωπική και επαγγελματική αξιοπρέπεια, θυμίζει μια οικτρή αποτυχία προστασίας, αφήνοντας τους πολίτες έρμαια σε έναν δημόσιο διάλογο που συχνά ξεπερνά τα όρια της λογικής και της στοιχειώδους ευθιξίας. Η κατάσταση αυτή, όπου οι «κουκούλες» των social media βρίσκουν ασυλία, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις διακηρύξεις περί ανάγκης για αυστηρούς ελέγχους και θεσμικές παρεμβάσεις.
Πώς είναι δυνατόν μια κυβέρνηση που υπόσχεται διαφάνεια και λογοδοσία, να φαντάζει τόσο αναποτελεσματική στην αντιμετώπιση της ανωνυμίας που δηλητηριάζει την δημόσια σφαίρα; Η αδυναμία ή η απροθυμία για την αποκάλυψη των υποκινητών τέτοιων επιθέσεων, δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο, όπου ο καθένας μπορεί να επιτεθεί ανενόχλητος, χωρίς να αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεών του. Η πολιτική ηγεσία οφείλει να δώσει απαντήσεις στο γιατί η προστασία των πολιτών από τέτοια φαινόμενα, παραμένει ένα ζήτημα που φαίνεται να μην έχει ακόμα βρει την θέση του στην ατζέντα των προτεραιοτήτων. Πέρα όμως από το ζήτημα της ψηφιακής βίας, η πολιτική σκηνή κοσμείται από ιδιαίτερα αμφιλεγόμενες φιγούρες, που ενίοτε θυμίζουν στρατιωτικούς διοικητές σε παρακμή. Ο χαρακτηρισμός «γαλάζιος απότακτος Zhukov», αν και ίσως επιτηδευμένος, προσπαθεί να αποδώσει την εικόνα κάποιου που, εναντίον κάθε λογικής και κομματικής γραμμής, εκτοξεύει δηλητηριώδεις βολές, συχνά με αναχρονιστική και αλλοπρόσαλλη επιχειρηματολογία.
Αυτές οι συμπεριφορές, πέρα από το ότι προσβάλλουν την σοβαρότητα του πολιτικού διαλόγου, υπονομεύουν την σταθερότητα και την συνοχή, δημιουργώντας αισθήματα αποστροφής σε ένα κοινό που αναζητά υπεύθυνες πολιτικές προτάσεις και όχι ακατάσχετες μονίλλες. Η παρουσία τέτοιων προσώπων, που φαίνεται να δρουν πέρα από κάθε έλεγχο, εγείρει ερωτήματα για τους μηχανισμούς εσωτερικού ελέγχου, αλλά και για την ανοχή της ηγεσίας σε τέτοιες εκτροπές. Η πραγματική πρόκληση για την κυβέρνηση είναι να αποδείξει πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η στάση της απέναντι στην ψηφιακή υβρεολογία και τις επιθέσεις χαρακτήρα δεν είναι απλώς λόγια, αλλά πράξεις. Είναι αναγκαίο να θεσπιστούν αποτελεσματικοί μηχανισμοί προστασίας, να επιβληθούν κυρώσεις σε όσους καταφεύγουν στη δυσφήμιση και την συκοφαντία, και να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον όπου η ελεύθερη έκφραση δεν θα συγχέεται με την αλόγιστη επίθεση.
Η περίοδος της «ανοχής» στις ανώνυμες επιθέσεις πρέπει να τερματιστεί, και η αξιοπρέπεια κάθε πολίτη να τίθεται πάνω από οποιαδήποτε πολιτική σκοπιμότητα. Η διαφύλαξη της δημόσιας ζωής από τέτοιες φαινόμενες «ατέλειες» είναι υψίστης σημασίας για την υγεία της δημοκρατίας μας. Επιπλέον, η εμφάνιση «γαλάζιων» αποστατών, που θυμίζουν απορριφθέντες στρατιωτικούς ηγέτες, προσθέτει ένα ακόμα στοιχείο ανησυχίας στο ήδη τεταμένο πολιτικό κλίμα. Αυτοί οι παράγοντες, που φαίνεται να λειτουργούν εκτός πραγματικότητας και αίσθησης του μέτρου, εκτοξεύουν αήθειες και ψευδολογίες, πιστοί σε μια λογική «και όπου πάει πάει». Η έλλειψη ελέγχου και η ανοχή της ηγεσίας σε τέτοιες συμπεριφορές, υποδηλώνει μια βαθύτερη δυσλειτουργία, που ενδεχομένως να προέρχεται από την αδυναμία ή απροθυμία επιβολής πειθαρχίας. Η κατάσταση αυτή, με την παράλληλη αδράνεια μπροστά στις επιθέσεις χαρακτήρα, καθιστά επιτακτική την ανάγκη για ένα ξεκάθαρο μήνυμα: η ρητορική μίσους και οι επιθέσεις δεν θα γίνονται ανεκτές, και η προστασία της δημόσιας εικόνας και του χαρακτήρα κάθε πολίτη είναι αδιαπραγμάτευτη.
