Το παγκόσμιο σκηνικό χαρακτηρίζεται από μία πρωτοφανή ρευστότητα, όπου οι δομές που κάποτε παρείχαν σταθερότητα φαίνονται να κλονίζονται. Όπως επισημαίνει ο Ευάγγελος Βενιζέλος, η απουσία μιας πραγματικά οργανωμένης διεθνούς κοινότητας και η δυσλειτουργία των διεθνών οργανισμών, σε συνδυασμό με την εμφανή κρίση του συστήματος του ΟΗΕ, δημιουργούν ένα περιβάλλον έντονης αβεβαιότητας. Σε αυτό το ασταθές πλαίσιο, η Ελλάδα καλείται να χαράξει την πορεία της, αντιμετωπίζοντας κινδύνους να παρασυρθεί από τις ανεξέλεγκτες δυνάμεις των παγκόσμιων εξελίξεων, χωρίς να διαθέτει τα απαραίτητα εσωτερικά εφόδια για να αντισταθεί στις εξωτερικές πιέσεις. Η κατάσταση αυτή, όπου η έλλειψη σαφών διεθνών κανόνων και η αποδυνάμωση των θεσμών καθιστούν τη διεθνή διπλωματία ιδιαίτερα απαιτητική, απαιτεί επανεξέταση των στρατηγικών προτεραιοτήτων. Η ανα chởμένη αυτή κατάσταση, όπου κάθε χώρα κινδυνεύει να μοιάζει με “φύλλο που το φυσάει ο άνεμος”, υπογραμμίζει την ανάγκη για εθνική συστράτευση και ευρύτατες συναινέσεις.
Όταν οι μηχανισμοί διεθνούς συνεργασίας και επίλυσης διαφορών λειτουργούν με μειωμένη αποτελεσματικότητα, η εσωτερική συνοχή και η συμφωνία σε βασικές αρχές εξωτερικής πολιτικής γίνονται πιο κρίσιμες από ποτέ για τη διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων και την προστασία της χώρας από απρόβλεπτες γεωπολιτικές αναταράξεις. Η συνειδητοποίηση της σοβαρότητας της κατάστασης, όπου η παγκόσμια τάξη πραγμάτων βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, καθιστά την ανάγκη για εσωτερικές συναινέσεις επιτακτική. Δεν αρκεί μόνο η αναγνώριση του προβλήματος, αλλά απαιτείται ενεργός δράση για τη δημιουργία ενός κοινού μετώπου, ικανού να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις. Η εξωτερική πολιτική, ως πεδίο που επηρεάζει άμεσα την ασφάλεια, την οικονομική ανάπτυξη και τη θέση της χώρας στον κόσμο, χρήζει μιας σταθερής και συνεκτικής προσέγγισης, η οποία θα βασίζεται σε διακομματική συμφωνία και θα αποπνέει σαφήνεια στην διεθνή κοινότητα.
Σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από απουσία σταθερών πυλώνων και την αποδυνάμωση των διεθνών θεσμών, η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμένει απλός παρατηρητής των εξελίξεων. Η ανάγκη για διαμόρφωση μιας στιβαρής εξωτερικής πολιτικής, η οποία θα στηρίζεται σε ένα ευρύ εθνικό consensus, είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Αυτή η εσωτερική ομοψυχία θα επιτρέψει τη χάραξη μιας πορείας με σαφή βήματα, ανθεκτικότητα απέναντι στις διεθνείς αναταράξεις και ικανότητα να διεκδικήσει αποτελεσματικά τα εθνικά της συμφέροντα σε ένα περιβάλλον που μεταβάλλεται συνεχώς και απρόβλεπτα, μακριά από την τύχη του “όπου φυσάει ο άνεμος”. Η ρευστότητα του διεθνούς περιβάλλοντος, σε συνδυασμό με τις αδυναμίες των διεθνών θεσμών, διαμορφώνει ένα τοπίο όπου οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με γνώμονα τη μακροπρόθεσμη εθνική στρατηγική. Η διακήρυξη για εθνικές συναινέσεις δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική τοποθέτηση, αλλά μια αναγκαιότητα για την επιβίωση και την πρόοδο της χώρας.
Η ικανότητα διαμόρφωσης μίας κοινής αντίληψης για τα εθνικά συμφέροντα, πέρα από κομματικές ιδεολογίες, είναι το κλειδί για την αντιμετώπιση των σύγχρονων γεωπολιτικών κινδύνων και την εξασφάλιση ενός βιώσιμου μέλλοντος για την Ελλάδα.
