Στις 22 Απριλίου του 1928, λίγο μετά τις 10 το βράδυ, μια σφοδρή σεισμική δόνηση χτύπησε την περιοχή της Κορινθίας, αφήνοντας πίσω της ένα από το πιο δυσάρεστα κεφάλαια στην ιστορία της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Η ένταση του σεισμού, που υπολογίστηκε στα 6,3 Ρίχτερ, αποδείχθηκε θανατηφόρα για την πόλη της Κορίνθου, η οποία ουσιαστικά ισοπεδώθηκε. Οι συνέπειες ήταν εκτεταμένες, με τεράστιες ζημιές να καταγράφονται και στο γειτονικό Λουτράκι, μετατρέποντας την ανθισμένη άλλοτε περιοχή σε ερείπια. Το ανθρώπινο τίμημα ήταν βαρύ, με τουλάχιστον 20 νεκρούς, περίπου 30 τραυματίες και απροσμέτρητο αριθμό άστεγων, όσοι έχασαν τα σπίτια τους. Οι αριθμοί που προέκυψαν μετά την καταστροφή ήταν συγκλονιστικοί. Σύμφωνα με τα ιστορικά αρχεία, περίπου 3.000 κατοικίες είχαν καταστραφεί ολοσχερώς, ενώ η αριθμός των ανθρώπων που βρέθηκαν χωρίς στέγη έφτασε τις 15.000.
Η καταστροφή ήταν αναλογικά τεράστια σε σχέση με το μέγεθος της πόλης και των υποδομών της, υποδεικνύοντας την ανεπαρκή αντοχή των κτιρίων στις δυνάμεις της φύσης. Η εικόνα της Κορίνθου μετά το σεισμό ήταν αυτή μιας πόλης που είχε ξαναγεννηθεί μέσα από στάχτες, με την ανοικοδόμηση να αποτελεί μια μακροχρόνια και δύσκολη διαδικασία για τους κατοίκους και την πολιτεία. Πέρα από τις υλικές καταστροφές και τις ανθρώπινες απώλειες, ο σεισμός της 22ας Απριλίου 1928 είχε και απρόσμενες συνέπειες. Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα περιστατικά ήταν το άνοιγμα των φυλακών της Κορίνθου, αποτέλεσμα των ζημιών που υπέστη το κτίριο. Οι κρατούμενοι, αν και πολλοί βγήκαν στην ελεύθερη ζωή, στη συνέχεια βοήθησαν στις προσπάθειες διάσωσης και αποκατάστασης, συμβάλλοντας με τον τρόπο τους στην αντιμετώπιση της τραγωδίας.
Αυτό το γεγονός, αν και επικαλύφθηκε από την ευρύτερη καταστροφή, σηματοδότησε μια συμβολική στιγμή, όπου ακόμα και μέσα από την αταξία, αναδύθηκε μια μορφή αλληλεγγύης και προσφοράς. Η ανοικοδόμηση της Κορίνθου αποτέλεσε ένα τεράστιο στοίχημα για την εποχή. Νέες αντισεισμικές τεχνικές και πολεοδομικά σχέδια εφαρμόστηκαν, με στόχο τη δημιουργία μιας πιο ανθεκτικής πόλης. Η τραγωδία, ωστόσο, άφησε ανεξίτηλα το σημάδι της στην τοπική κοινωνία, υπενθυμίζοντας συνεχώς τη δύναμη της φύσης και την ανάγκη για προληπτικά μέτρα και συνεχή εγρήγορση απέναντι στον κίνδυνο των σεισμών. Η μνήμη αυτού του γεγονότος παραμένει ζωντανή, ως μια υπενθύμιση της ανθεκτικότητας του ελληνικού λαού απέναντι στις φυσικές καταστροφές.
