Η 18η Απριλίου του 1941 σημαδεύτηκε από μια τραγική αυτοκτονία, αυτή του Αλέξανδρου Κορυζή, του πρωθυπουργού της Ελλάδας, ο οποίος επέλεξε να δώσει τέλος στη ζωή του λίγες μόνο ημέρες πριν οι γερμανικές δυνάμεις εισέλθουν στην Αθήνα. Ο Κορυζής, βρισκόμενος στο τιμόνι της χώρας για μόλις 43 ημέρες, κλήθηκε να αντιμετωπίσει μια από τις πιο δραματικές και κρίσιμες στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας, την εισβολή των Ναζί. Η θητεία του, αν και σύντομη, άφησε ένα ανεξίτηλο στίγμα, συμβολίζοντας την απελπισία και το ηθικό αδιέξοδο που βίωνε η χώρα μπροστά στην επικείμενη κατάληψη. Ο Αλέξανδρος Κορυζής δεν προερχόταν από τον παραδοσιακό πολιτικό χώρο. Αντιθέτως, η επαγγελματική του πορεία ήταν βαθιά συνδεδεμένη με τον τραπεζικό κλάδο, έχοντας υπηρετήσει ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος.
Υπήρξε δε, στενός συνεργάτης και έμπιστος του Ιωάννη Μεταξά, του δικτάτορα που είχε επιβάλει το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Η επιλογή του να αναλάβει την πρωθυπουργία μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Μεταξά, τον Ιανουάριο του 1941, σηματοδότησε μια αλλαγή σκυτάλης σε μια περίοδο γεωπολιτικής αστάθειας και πολεμικής έντασης. Ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄, αναζητώντας μια σταθεροποιητική φιγούρα, τον όρισε επικεφαλής της κυβέρνησης. Η απόφαση του Κορυζή να αυτοκτονήσει, φέρεται να πάρθηκε υπό το βάρος της συνειδητοποίησης ότι η αντίσταση ενάντια στην ολομέτωπη γερμανική επίθεση ήταν πλέον αδύνατη και ότι η πτώση της Αθήνας ήταν αναπόφευκτη. Η πράξη του αυτή, αν και δεν απέτρεψε την είσοδο των Ναζί στην πρωτεύουσα, ερμηνεύεται συχνά ως μια τελευταία πράξη εθνικής αξιοπρέπειας, μια διαμαρτυρία ενάντια στην κατάκτηση και μια προσπάθεια να μην παραδώσει ο ίδιος συμβολικά την πόλη στους κατακτητές.
Η αυτοκτονία του, λίγο πριν την είσοδο του γερμανικού στρατού, συμπληρώνει το δραματικό σκηνικό της περιόδου. Η κληρονομιά του Αλέξανδρου Κορυζή είναι περίπλοκη. Από τη μία, η σύντομη πρωθυπουργία του διαδραματίστηκε σε εξαιρετικά δυσχερείς συνθήκες, όπου η πίεση του πολέμου και οι πολιτικές αναταράξεις καθιστούσαν κάθε απόφαση εξαιρετικά δύσκολη. Από την άλλη, η πράξη της αυτοκτονίας του, αν και θλιβερή, αναδεικνύει το αίσθημα της ευθύνης που μπορεί να βαρύνει έναν ηγέτη σε ακραίες καταστάσεις. Παραμένει ένα γεγονός που υπενθυμίζει τις θυσίες και τις ηθικές διλημματα που αντιμετώπισε η Ελλάδα κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, συμβάλλοντας στην ιστορική μνήμη της εποχής.
