Σε μια κηδεία που άφησε βαθύ το αποτύπωμά της στις καρδιές των παρευρισκομένων, ο Στέφανος Μπορμπόκης αποχαιρέτησε τη ζωή μέσα σε ένα κλίμα έντονης συναισθηματικής φόρτισης. Η τελετή, που χαρακτηρίστηκε από μια πρωτόγνωρη καλλιτεχνική πινελιά, απέκτησε μια ξεχωριστή βαρύτητα χάρη στην απόφαση ενός μουσικού να συνοδεύσει το τελευταίο ταξίδι του εκλιπόντος με ήχους που μιλούσαν στην ψυχή. Με το μπουζούκι του, που έμοιαζε να «φωνάζει» την οδύνη, έπαιξε το αγαπημένο του τραγούδι, το «Γενέθλια» του αείμνηστου Νότη Σφακιανάκη, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που θύμιζε τις πιο δύσκολες στιγμές του «αετόπουλου» που παραδίνεται στο έδαφος, ανήμπορο να πετάξει ξανά. Η επιλογή του συγκεκριμένου τραγουδιού, με τους στίχους που αγγίζουν τα άδυτα της ψυχής, ενίσχυσε την αίσθηση της απώλειας και της τελικής μοναξιάς, αφήνοντας τους παρευρισκόμενους βουρκωμένους, να αναλογίζονται τη ζωή του Στέφανου και το αναπόφευκτο τέλος.
Η εικόνα του μουσικού να «δίνει» τη δική του μουσική «μίλησε» στην ψυχή όλων. Το μπουζούκι, όργανο συνυφασμένο με την ελληνική ψυχή, πότε μελωδικό και πότε «θορυβώδες» στις στιγμές της θλίψης, έγινε ο «φωνογράφος» της κοινής θλίψης. Η εκτέλεση του «Γενέθλια» δεν ήταν απλώς μια μουσική πράξη, αλλά μια βαθιά, προσωπική επικοινωνία με τον θάνατο, μια προσπάθεια να δοθεί νόημα σε μια δυσβάσταχτη πραγματικότητα. Κάθε νότα που έβγαινε από το όργανο, φάνταζε σαν ένα δάκρυ που κυλούσε, σαν ένα σφίξιμο στην καρδιά, σαν μια τελευταία υπόκλιση. Η συμβολική δύναμη του τραγουδιού, σε συνδυασμό με την έντονη συναισθηματική χροιά του μπουζουκιού, δημιούργησε ένα εκρηκτικό μείγμα συναισθημάτων, που κορυφώθηκε με μια αίσθηση συλλογικής οδύνης και σιωπηλής συμφιλίωσης με το πεπρωμένο. Αυτή η μοναδική μουσική «αγκαλιά» αποτέλεσε ένα από τα πιο συγκλονιστικά στοιχεία της τελετής, που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όλων.
Η στιγμή αυτή, κατά την οποία η μουσική συνέδεσε το παρόν με το παρελθόν, θύμισε κάτι από παλιά, όταν οι ήχοι του μπουζουκιού συνόδευαν όλες τις εκφάνσεις της ζωής, από τις χαρές μέχρι τις πίκρες. Η επιλογή να παιχτεί ένα τόσο φορτισμένο τραγούδι, σε μια στιγμή αποχαιρετισμού, αγκάλιασε κάθε ψυχική πληγή. Έμοιαζε σαν η μουσική να προσπάθησε να «ντύσει» την απώλεια, να της δώσει μία μορφή, έστω και θλιβερή. Η ακουστική παρουσία του μπουζουκιού, στην εκπνοή μιας ζωής, προσέθεσε μια διάσταση υπαρξιακή στην όλη τελετή. Δεν ήταν απλώς ο ήχος ενός οργάνου, αλλά η «φωνή» της ίδιας της θλίψης, που αντήχησε στους γύρω, προκαλώντας ρίγη και δακρύδες. Η αίσθηση του «πληγωμένου αετόπουλου» που αναφέρεται, αποτυπώνει εύστοχα την κατάσταση ψυχικής αδυναμίας και παραίτησης, που τέτοιες στιγμές φέρνουν στην επιφάνεια.
Έτσι, η μουσική έγινε ένας καθρέφτης της ανθρώπινης αδυναμίας μπροστά στο αναπόφευκτο, ένας ύμνος στη θλίψη που όμως, με τον δικό της τρόπο, προσέφερε μια μορφή παρηγοριάς.
