Η δημόσια συζήτηση αναφορικά με τα σοβαρά οικονομικά αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν κάποιες από τις κυπριακές ποδοσφαιρικές ομάδες, τείνει να περιορίζεται σε μία μάλλον επιφανειακή και εύκολη εξήγηση: ότι απλά «λείπουν τα χρήματα». Πρόκειται για μία παραδοχή που, αν και φαινομενικά αληθής, παραβλέπει τις βαθύτερες αιτίες που οδηγούν σε αυτή την κατάσταση. Τα οικονομικά προβλήματα δεν είναι παρά το αποκορύφωμα μιας πολύ πιο σύνθετης και δομικής παθογένειας, η οποία ξεκινάει από τις ίδιες τις βάσεις της διοικητικής λειτουργίας. Και αυτή η παθογένεια, δυστυχώς, έχει γίνει κανόνας σε πολλούς τομείς, όχι μόνο στον αθλητισμό. Η προχειρότητα, όταν παρεισφρύει στις αποφάσεις, αδιαφορώντας για τη στρατηγική, τον έλεγχο και την ουσιαστική λογοδοσία, σπέρνει απώλειες. Η ουσιαστική διάγνωση των δυσκολιών απαιτεί να κοιτάξουμε πέρα από το σύμπτωμα – το έλλειμμα στο ταμείο – και να εστιάσουμε στην αιτία, που εντοπίζεται στον τρόπο λήψης των κρίσιμων αποφάσεων.
Όταν οι διοικήσεις λειτουργούν με γνώμονα την βραχυπρόθεσμη εξυπηρέτηση συμφερόντων, την επιλεκτική πληροφόρηση ή απλώς την επίδειξη μιας εσφαλμένης αίσθησης αυτοπεποίθησης, χωρίς να υπάρχει ένα σαφές, μακροπρόθεσμο στρατηγικό πλάνο, είναι αναπόφευκτο να οδηγηθούν σε ατραπούς χωρίς επιστροφή. Ο έλλειψη ενός ολοκληρωμένου επιχειρησιακού σχεδίου, οι αποφάσεις που λαμβάνονται εν θερμώ, η παντελής αδιαφορία για την ύπαρξη και την εφαρμογή αποτελεσματικών μηχανισμών ελέγχου, συνθέτουν ένα επικίνδυνο εκρηκτικό μείγμα. Αυτά τα στοιχεία, αθροιστικά, πολλαπλασιάζουν τον κίνδυνο για την οικονομική σταθερότητα. Η απουσία ουσιαστικού στρατηγικού οράματος και σχεδιασμού είναι ίσως το πιο καίριο ερώτημα που τίθεται. Πώς οραματίζονται αυτές οι ομάδες το μέλλον τους; Ποιοι είναι οι μακροπρόθεσμοι στρατηγικοί τους στόχοι, τόσο σε αγωνιστικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο; Χωρίς απαντήσεις σε αυτά τα θεμελιώδη ερωτήματα, κάθε ενέργεια μοιάζει αποσπασματική και, συνεπώς, αναποτελεσματική.
Η διοικητική αταξία, η αδυναμία πρόβλεψης, η απροθυμία για υιοθέτηση σύγχρονων διοικητικών πρακτικών, όλα αυτά συμβάλλουν στη διεύρυνση του χάσματος μεταξύ των προσδοκιών και της πραγματικότητας. Η διαφάνεια στις συναλλαγές, η σωστή διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού, η επένδυση σε υποδομές και τεχνολογία, είναι στοιχεία που συχνά παραβλέπονται, εν ονόματι της ευκολίας και της άμεσης ικανοποίησης, με τελικό αποτέλεσμα την επιδείνωση της κατάστασης. Επιπλέον, η έλλειψη αίσθησης ευθύνης και η παντελής απουσία μηχανισμών ελέγχου επιτρέπουν στην προχειρότητα να ευδοκιμήσει. Με ποιους τρόπους αξιολογούνται οι διοικούντες; Υπάρχει κάποιο σύστημα λογοδοσίας που να διασφαλίζει ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται με σύνεση και προς όφελος του σωματείου και όχι ατομικών συμφερόντων; Η απάντηση, στις περισσότερες των περιπτώσεων, φαντάζει αρνητική. Αυτή η κατάσταση δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου οι ανεπαρκείς επιλογές δύνανται να επαναλαμβάνονται, χωρίς να επιφέρουν τις αναγκαίες διορθωτικές κινήσεις.
Η επίδραση αυτής της ανεπάρκειας είναι καταστροφική, καθώς επηρεάζει όχι μόνο την οικονομική βιωσιμότητα, αλλά και την εμπιστοσύνη των φιλάθλων, των συνεργατών και της ευρύτερης κοινότητας. Η πάταξη της προχειρότητας είναι επιτακτική ανάγκη.
