Η ομιλία του υπουργού Υγείας, Θάνου Πλεύρη, σε εκδήλωση της Νέας Δημοκρατίας στο Κιλκίς, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, με βουλευτή του αντιπολιτευόμενου ΠΑΣΟΚ να κάνει λόγο για “διχαστική” ρητορική. Ο κ. Πλεύρης, σύμφωνα με τις καταγγελίες, φέρεται να διαχώρισε τους Έλληνες πολίτες σε δύο κατηγορίες: αυτούς που θεωρούνται “πατριώτες” και αυτούς που όχι, ένα κριτήριο που εξαρτάται αποκλειστικά από το πολιτικό τους φρόνημα. Μια τέτοια λογική, η οποία ανασύρει αναχρονιστικές αντιλήψεις και αμφισβητεί την έννοια του εθνικού συμφέροντος, θέτει σοβαρά ερωτήματα για την πραγματική πρόθεση πίσω από τις δηλώσεις αυτές, ιδίως όταν προέρχονται από έναν υπουργό που κατέχει νευραλγική θέση στη διακυβέρνηση. Η κριτική εστιάζει στην επικινδυνότητα της προσέγγισης του κ. Πλεύρη, ο οποίος, αντί να προάγει την ενότητα και τη σύμπνοια, φαίνεται να τροφοδοτεί τον διχασμό.
Η ταύτιση του πατριωτισμού με συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις αποτελεί μια επικίνδυνη απλούστευση, η οποία αγνοεί την πολυπλοκότητα των εθνικών ζητημάτων και τις ποικίλες εκφάνσεις της αγάπης για την πατρίδα. Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Στέφανος Παραστατίδης, έσπευσε να καταδικάσει τη στάση του υπουργού, επισημαίνοντας ότι τέτοιες απόψεις, έστω και αν εκφράζονται στο πλαίσιο του 2026, είναι απαράδεκτες και πλήττουν την εθνική συνοχή. Η αναγωγή της πατριωτικής συνείδησης σε κομματικό προνόμιο υποβαθμίζει τον διάλογο και απομακρύνει από την ουσία των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα. Εστιάζοντας ιστορικά, οι αγώνες της Αριστεράς, κατά καιρούς, έχουν κατηγορηθεί για «εις βάρος του έθνους». Αυτή η παλαιότερη ρητορική, ωστόσο, φαντάζει πλέον ξεπερασμένη μπροστά στην πρωτόγνωρη πραγματικότητα όπου υπουργός της κυβέρνησης, από βήμα κομματικής συγκέντρωσης, υιοθετεί μια ερμηνεία του πατριωτισμού που μοιάζει περισσότερο με κομματική γραμμή παρά με ουσιαστική αναφορά στην εθνική ταυτότητα.
Η προσπάθεια να οριοθετηθεί η έννοια του “Έλληνα” με βάση την πολιτική ιδιότητα, είναι μια λογική που έχει αποδειχθεί ιστορικά καταστροφική, καθώς αφήνει έξω από την εθνική αγκαλιά σημαντικά κομμάτια του πληθυσμού και καλλιεργεί την καχυποψία. Η αναφορά του κ. Παραστατίδη για τη διαγραφή του “εν έτει 2026” υπογραμμίζει την αίσθηση ότι τέτοιες διχαστικές αντιλήψεις δεν ανήκουν στο παρελθόν, αλλά επανεμφανίζονται με έναν ανησυχητικό τρόπο. Ο πατριωτισμός, στην πραγματικότητά του, είναι μια έννοια ευρύτερη και βαθύτερη, η οποία δεν μπορεί να περιοριστεί σε κομματικές ταυτότητες ή σε ερμηνείες που εξυπηρετούν συγκεκριμένες πολιτικές ατζέντες. Η υπόθεση αυτή αναδεικνύει την ανάγκη για έναν πιο ουσιαστικό και συμπεριληπτικό διάλογο σχετικά με την εθνική ταυτότητα και την προσφορά όλων των πολιτών στην πατρίδα, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων.
Η έννοια της εθνικής ενότητας δεν είναι διαπραγματεύσιμη και δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης.
