Τις κατηγορίες για «στημένη φράξια» και «φραξιονιστική γράμμωση» εξαπέλυσε κατά της Νέας Αριστεράς ο Νίκος Καρανίκας, πρώην σύμβουλος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ επί Αλέξη Τσίπρα. Ο κ. Καρανίκας, χρησιμοποιώντας αιχμηρό λόγο, άσκησε κριτική στη λειτουργία του νέου πολιτικού σχήματος, υποστηρίζοντας ότι από την πρώτη στιγμή της συγκρότησής του, έχει υιοθετήσει προβληματικές εσωκομματικές πρακτικές. Η οξεία αυτή τοποθέτηση εστιάζει στην εσωστρέφεια και στην επικράτηση συντεχνιακών λογικών, θέτοντας ερωτήματα για τη συνοχή και την αποτελεσματικότητα του κόμματος στο ευρύτερο πολιτικό πεδίο. Η σύνδεση της κριτικής του με τη στρατηγική και τη θέση στελεχών που προέρχονται από τις παλαιότερες γενιές του Συνασπισμού, αλλά και από τη νεολαία του, υπαινίσσεται εσωτερικές διαμάχες και διαφορετικές αφετηρίες. Ο πρώην σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, με την τοποθέτησή του, εστιάζει στην εικόνα που εκπέμπει το κόμμα προς τα έξω, αλλά κυρίως στην εσωτερική τους δυναμική.
Η φράση «πόση φράξια και υπονόμευση να αντέξει ο άνθρωπος από το πρώτο φεγγάρι;» αποτελεί μια εύγλωττη παραίνεση προς την ηγεσία, και ιδιαιτέρως προς τον Σωκράτη Χαρίτση, να αναλάβει δράση και να διαχειριστεί τις εσωτερικές τάσεις που, κατά την άποψή του, υπονομεύουν την ενότητα και την προοπτική της Νέας Αριστεράς. Η αναφορά σε «φραξιονιστική γράμμωση» υποδηλώνει μια δομημένη προσπάθεια από ομάδες συμφερόντων εντός του κόμματος να επιβάλουν τις απόψεις τους, λειτουργώντας παράλληλα και αν όχι ανταγωνιστικά προς την επίσημη γραμμή. Αυτή η εσωτερική πολωση, εφόσον ευσταθεί, μπορεί να έχει δυσμενείς επιπτώσεις στην εικόνα του κόμματος. Pολλές φορές, αναφέρεται ο κ. Καρανίκας, η προσπάθεια για την υπερπήδηση εμποδίων και την εδραίωση ενός νέου πολιτικού φορέα συναντά εσωτερικές υψικαμίνους που αντί να ενώσουν, διαιρούν.
Η κριτική του επικεντρώνεται στην πρακτική του «στήσιμου» ως φράξια, υποδηλώνοντας ότι η συγκρότηση του κόμματος δεν έγινε με γνώμονα την ευρύτερη δυνατή συναίνεση και ενότητα, αλλά περισσότερο με την προώθηση συγκεκριμένων ατζέντων. Αυτό, σύμφωνα με τον ίδιο, οδηγεί σε μια «φραξιονιστική γράμμωση», όπου οι εσωτερικές συμμαχίες και οι μικροπολιτικές πρακτικές υπερισχύουν της συλλογικής προσπάθειας για το κοινό καλό. Η αναφορά σε στελέχη από τη νεολαία του Συνασπισμού, ενδεχομένως, παραπέμπει σε μια νοσταλγία για κάποιες παλαιότερες αξίες ή σε μια αντίθεση με τις σύγχρονες πολιτικές ισορροπίες. Η ανάλυση του κ. Καρανίκα εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την πορεία της Νέας Αριστεράς, ειδικά σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο για την πολιτική σκηνή της χώρας. Είναι κοινή παραδοχή ότι ένας νέος πολιτικός σχηματισμός χρειάζεται ομοψυχία και σαφή στρατηγική για να διακριθεί και να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Η περιγραφή της λειτουργίας του ως «φράξια» και η χρήση όρων όπως «υπονόμευση» και «φραξιονιστική γράμμωση» συνθέτουν μια εικόνα εσωτερικής τριβής που, αν δεν αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, θα μπορούσε να αποβεί μοιραία για τις φιλοδοξίες του κόμματος. Η εναγώνια ερώτηση για το πόσο «υπομονετικός» μπορεί να είναι ένας ηγέτης απέναντι σε τέτοιες εσωτερικές πιέσεις, δείχνει την ανησυχία για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του εγχειρήματος, καθώς οι «πρώτες μέρες» είναι καθοριστικές για τη διαμόρφωση της ταυτότητας και της δυναμικής ενός πολιτικού χώρου.
