Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γιάννης Οικονόμου, υιοθέτησε μια συγκρατημένη στάση απέναντι στις τελευταίες εξελίξεις σχετικά με την υπόθεση των υποκλοπών, αποφεύγοντας να δώσει σαφείς απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα. Ειδικότερα, όταν κλήθηκε να σχολιάσει τις αποκαλυπτικές δηλώσεις του Ταλ Ντίλιαν, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator πωλείται αποκλειστικά σε κυβερνητικές οντότητες, ο κ. Οικονόμου επέλεξε την παραπομπή. Η στρατηγική του αυτή εστιάστηκε στην ανάδειξη του πορίσματος του Αρείου Πάγου, ως την μόνη αρμόδια πηγή για την ερμηνεία των γεγονότων. Ωστόσο, η επισήμανση ότι το εν λόγω πόρισμα δεν παράγει κανένα δεδικασμένο, δημιουργεί αμφιβολίες για την ουσιαστική βαρύτητα της δήλωσής του και αφήνει ανοιχτά πολλά ζητήματα προς περαιτέρω διερεύνηση και συζήτηση. Η προσέγγιση αυτή, αντί να εκτονώσει την ένταση γύρω από το σκάντελο των υποκλοπών, ενδέχεται να την εντείνει, καθώς δείχνει μια τάση αποφυγής ευθύνης και διαφάνειας εκ μέρους της κυβέρνησης.
Η παραπομπή σε ένα πόρισμα που, όπως επισημάνθηκε, δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα, φαντάζει ως μια προσπάθεια να μετατεθεί το βάρος της ευθύνης σε μια αρχή που, ενώ έχει ερευνήσει την υπόθεση, δεν έχει καταλήξει σε οριστικά συμπεράσματα επιπέδου δικαστικής απόφασης. Αυτή η στάση εγείρει σοβαρά ερωτηματικά σχετικά με την πρόθεση να υπάρξει πλήρης διαλεύκανση του ζητήματος και να αποδοθούν τυχόν ευθύνες, καθιστώντας την υπόθεση ακόμα πιο περίπλοκη και αμφιλεγόμενη στα μάτια της κοινής γνώμης. Παρά τις έντονες πιέσεις για αναλυτικές απαντήσεις αναφορικά με τη φύση των επαφών του Ισραηλινού πολίτη με κυβερνητικούς αξιωματούχους και την προέλευση του κρίσιμου λογισμικού, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επέμεινε στη γραμμή της αποσιώπησης των συγκεκριμένων λεπτομερειών. Η επιλογή αυτή, να μην διευκρινίσει αν η Ελλάδα προμηθεύτηκε ή όχι το Predator, ή ποιες ήταν οι συνθήκες υπό τις οποίες έγινε αυτό, ενισχύει τις ανησυχίες για πιθανή απόκρυψη αληθειών.
Η επίκληση του πορίσματος του Αρείου Πάγου, ως το μοναδικό αποδεκτό πλαίσιο αναφοράς, μοιάζει με προσπάθεια να «σβήσει» η οποιαδήποτε άλλη φωνή ή αποδεικτικό στοιχείο, διασφαλίζοντας έτσι ένα συγκεκριμένο αφήγημα που η κυβέρνηση επιθυμεί να προβάλει, ακόμα κι αν αυτό δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην πολυπλοκότητα και τη σοβαρότητα της κατάστασης. Η αναφορά σε ένα πόρισμα που δεν παράγει δεδικασμένο, ουσιαστικά, αποδυναμώνει την όποια προσπάθεια για πλήρη νομική και πολιτική διερεύνηση. Αυτό αφήνει το πεδίο ανοιχτό για κριτική, καθώς οι πολίτες και τα ΜΜΕ παραμένουν σε αναζήτηση απαντήσεων που δεν μπορούν να βρεθούν αποκλειστικά μέσα από ένα έγγραφο που, αν και αφορά το αντικείμενο, δεν έχει το κύρος μιας τελεσίδικης δικαστικής απόφασης. Η ουσία της υπόθεσης, δηλαδή το κατά πόσο η χώρα μας ενέδωσε σε πρακτικές παρακολούθησης που εγείρουν ζητήματα σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων, παραμένει αδιερεύνητη, τουλάχιστον από την πλευρά του κυβερνητικού εκπροσώπου, ο οποίος δείχνει να προτιμά την αοριστολογία από την άμεση αντιμετώπιση των αποκαλύψεων.
