Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν η αγάπη είναι τελικά κάτι που λαμβάνουμε ή κάτι που προσφέρουμε χωρίς να ζητάμε αντάλλαγμα. Αν είναι μια δύναμη που κρατά σφιχτά ή μια παρουσία που επιλέγει να αφήνει χώρο.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Ίσως να μην είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο αποκλειστικά. Ίσως να είναι εκείνη η σιωπηλή, σχεδόν αόρατη πράξη με την οποία στεκόμαστε δίπλα σε έναν άνθρωπο και χωρίς να τον τραβάμε προς τα εμάς, του θυμίζουμε ποιος είναι. Του προσφέρουμε την ασφάλεια να επιστρέψει στον εαυτό του χωρίς φόβο και χωρίς όρους.
Μέσα σε αυτή τη σκέψη, στο βιβλίο «Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις» και συγκεκριμένα στο δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο «Πώς να γίνεις ο εαυτός σου», ο Λέο Μπουσκάλια Καθηγητής Παιδαγωγικής και ψυχολογίας αλλά και συγγραφέας προτείνει έναν από τους πιο ουσιαστικούς και ταυτόχρονα ανατρεπτικούς ορισμούς της αγάπης. Επικαλούμενος τον Γάλλο λογοτέχνη Αντουάν ντε Σαιν-Εξυπερύ, αναφέρει πως η αγάπη ίσως είναι «η προσπάθειά μου να σε οδηγήσω μαλακά πάλι πίσω στον εαυτό σου».
Ο ορισμός αυτός μετατοπίζει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τις ανθρώπινες σχέσεις. Η αγάπη δεν παρουσιάζεται ως κτήση, ούτε ως προσδοκία ανταπόδοσης. Δεν είναι επιβολή ούτε ανάγκη ελέγχου. Είναι μια πράξη βαθιάς αποδοχής. Μια συνειδητή επιλογή να μη διαμορφώσουμε τον άλλον σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες, αλλά να τον συνοδεύσουμε στο να ανακαλύψει ή να θυμηθεί τον εαυτό του.
Σε πλήρη αντίθεση με αυτή την εκδοχή της αγάπης, ο Μπουσκάλια μιλά για εκείνους τους ανθρώπους που προσπαθούν είτε συνειδητά ή ασυνείδητα, να μας κάνουν κάτι άλλο από αυτό που είμαστε. Να μας προσαρμόσουν σε ρόλους, προσδοκίες και ταυτότητες που δεν μας ανήκουν. Εκεί ακριβώς γεννιέται η ανάγκη της εσωτερικής επανάστασης: η ανάγκη να αμφισβητήσουμε όσα θεωρούσαμε δεδομένα και να διεκδικήσουμε την αυθεντικότητά μας.
Από νωρίς στη ζωή μας, οι γονείς μάς μεταδίδουν αξίες, πεποιθήσεις και τρόπους σκέψης που κουβαλούν τη δική τους ιστορία, τις εμπειρίες, τους φόβους και τα όνειρά τους. Μέσα από εκείνους σχηματίζουμε τα πρώτα μας νοήματα για τον κόσμο και για τον εαυτό μας. Καθώς όμως μεγαλώνουμε, μπορεί να αισθανθούμε ότι κάποια από αυτά δεν μας αντιπροσωπεύουν πια. Δεν πρόκειται για άρνηση ούτε για αμφισβήτηση της αγάπης τους. Μας πρόσφεραν ό,τι γνώριζαν και ό,τι μπορούσαν, με τα εργαλεία που διέθεταν. Κι όμως, η πορεία προς την αυθεντικότητα συχνά απαιτεί να επιλέξουμε συνειδητά τι κρατάμε και τι αφήνουμε πίσω, ώστε να επιστρέψουμε πιο καθαρά και πιο ελεύθερα στον δικό μας εαυτό.
Η πίστη στην αλλαγή είναι θεμελιώδης. Μέσα από κάθε τι νέο που μαθαίνουμε, μέσα από κάθε αμφισβήτηση και κάθε εσωτερική μετατόπιση, γεννιέται ένας νέος άνθρωπος. Η μάθηση δεν είναι απλώς συσσώρευση γνώσεων αλλά μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού του ποιοι είμαστε και ποιοι επιλέγουμε να γίνουμε.
Και ίσως, τελικά, αυτή να είναι και η πιο ουσιαστική μορφή αγάπης: να αφήνουμε χώρο. Χώρο ώστε κάποιος ή κι εμείς οι ίδιοι, να επιστρέψει σε αυτό που πραγματικά είναι. Χωρίς πίεση, χωρίς ενοχή. Με σεβασμό, τρυφερότητα και την ήσυχη βεβαιότητα ότι ο αυθεντικός εαυτός είναι πάντα αρκετός.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
