Σαν σήμερα, 27 Μαΐου 1961, η ελληνική επικράτεια βυθίστηκε στο πένθος και τον φρικιαστικό τρόμο. Η Νίτα Μπέικερ, μία Αμερικανίδα σύζυγος στρατιωτικού, διέπραξε ένα έγκλημα που θα σημάδευε ανεξίτηλα την ιστορία της χώρας. Στο οικείο περιβάλλον της οικογένειάς της, στο Καλαμάκι, προχώρησε στη στραγγάλιση των τριών ανήλικων παιδιών της, αφήνοντας άναυδη την κοινή γνώμη. Η πράξη της, απόλυτα απάνθρωπη και ακατανόητη, προκάλεσε κύματα σοκ και αποτροπιασμού, θέτοντας ερωτήματα για τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής. Η κινητοποίηση των αρχών υπήρξε άμεση, αλλά η τραγωδία είχε ήδη συντελεστεί. Η έρευνα αποκάλυψε τα κίνητρα πίσω από αυτή την ανείπωτη βία. Η Νίτα Μπέικερ φέρεται να είχε οδηγηθεί σε αυτή την ακραία πράξη ως μορφή εκδίκησης κατά του συζύγου της, του Αμερικανού λοχία Τζόελ Μπέικερ.
Η υποψία της περί απιστίας του, με μία Ελληνίδα, την ώθησε σε ένα σχέδιο απόλυτης καταστροφής, επιλέγοντας να πλήξει ό,τι πιο πολύτιμο είχε ο σύζυγός της: τα παιδιά τους. Αυτή η εκδοχή, αν και σκληρή, εξηγούσε την απόλυτη απουσία ελέους. Ο Τύπος της εποχής, προσπαθώντας να αποτυπώσει την αγριότητα του εγκλήματος, έδωσε στην Νίτα Μπέικερ τον χαρακτηρισμό της «Αμερικανίδας Μήδειας». Η αναφορά στην αρχαία ελληνική μυθολογία, όπου η Μήδεια θυσίασε τα δικά της παιδιά για να εκδικηθεί τον Ιάσονα, ταίριαζε με την ωμότητα των πράξεων της Μπέικερ. Αυτός ο παραλληλισμός, αν και δραματικός, υπογράμμιζε το μέγεθος της τραγωδίας και τη σύγκρουση γυναικείας απελπισίας και εκδικητικής μανίας, που έφτασε στην απόλυτη βαρβαρότητα. Κατέστησε την υπόθεση αντικείμενο έντονου δημόσιου ενδιαφέροντος και συζήτησης.
Δεκαετίες μετά, η υπόθεση της «Αμερικανίδας Μήδειας» εξακολουθεί να στοιχειώνει τη δημόσια μνήμη. Έχει εδραιωθεί ως ένα από τα πιο σοκαριστικά και δυσάρεστα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί στην Ελλάδα, με θύματα αθώα παιδιά. Η ιστορία της υπογραμμίζει την ιδιαίτερη ευθραυστότητα των οικογενειακών σχέσεων και τους κινδύνους που μπορεί να προκύψουν από προσωπικές συγκρούσεις και ακραία συναισθηματική φόρτιση. Η ανάμνησή της λειτουργεί ως μια διαρκής υπενθύμιση της ανάγκης για προσοχή, κατανόηση και προστασία εντός του πιο ευαίσθητου πυρήνα της κοινωνίας, της οικογένειας, τονίζοντας πώς ατομικές κρίσεις μπορούν να έχουν καταστροφικές επιπτώσεις.
